بیانیه اعلام جدائى از حزب کمونيست کارگرى

سروش ابراهیمی، لیلا احمدی، محمود احمدی، هما ارجمند، پریناز اسدی، مهران بابائی، ویدا براتی، جلیل بهروزی، کامران پایدار، مجید پستنچی، علی جوادی، فخری جواهری، فرید حبیبیان فرد، ترانه حسینی، کامبیز خالصی مقدم، سیاوش دانشور، نسرین رمضانعلی، مجید عباسی، پروین کابلی، مریم کوشا، علی کلانتر، نیاز قائدی، سیروان قادری، علی طاهری، مهدى طاهرى٬ بهرام نظری نیا، شراره نوری، شهلا نوری، کریم نوری، فاطمه نوروزی، آذر ماجدی، سیامک مرادی، سعید مدانلو، محمد رضا مظلوم، بهزاد وثوق.

   ايران۱۷ مه ۲۰۰۷ – ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۶

  

بیانیه اعلام جدائى از حزب کمونيست کارگرى ايران

  

ما، تعدادی از اعضای کمیته مرکزی، کادرها و اعضای حزب کمونیست کارگری به این نتیجه رسیده ایم که ادامه مبارزه برای دستیابی به اهداف کمونیستی و ادامه مبارزه حزبی مان در قالب حزب کمونیست کارگری دیگر امکان پذیر نیست و لذا در کمال تاسف از حزبی که خود با تلاش های شبانه روزی در ساختن و گسترش آن سهیم بوده ایم، جدا میشویم.

  

از نظر ما اختلافات سیاسی این دوره در حزب کمونیست کارگری جدالی میان دو خط مشی کمونیستی کارگری و چپ رادیکال است. ما به سهم خود بسیار کوشیدیم که شرایطی را در حزب کمونیست کارگری فراهم آوریم، تا بتوانیم ضمن اعلام نقدهای عمیق خود به سیاست ها و سبک کار رهبری کنونی حاکم بر حزب، و تلاش برای تغییر آنها، در چهارچوب حزب کمونیست کارگری به فعالیت کمونیستی خود ادامه دهیم. تشکیل فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری در دسامبر ۲۰۰۶ با این هدف انجام گرفت. ما بر این نظر بودیم که جدایی ما از حزب کمونیست کارگری، بویژه پس از انشعاب سال ۲۰۰۴، میتواند تاٽیرات منفی بر جنبش کمونیسم کارگری بجای بگذارد. از این رو بمدت چندین ماه علیرغم وضعیت بسیار دشوار و فضای غیر رفیقانه ای که رهبری حزب نسبت به فعالیت فراکسیون اتحاد کمونیسم کارگری ایجاد کرده بود، به فعالیت خود در حزب ادامه دادیم. اکنون در آستانه کنگره ششم حزب به این نتیجه رسیده ایم که ادامه این وضعیت عواقب ناگوار تری برای جنبش کمونیسم کارگری در بر خواهد داشت. ماندن ما از جدا شدنمان مضر تر است. لذا تصمیم گرفتیم از حزب جدا شویم و مبارزه برای سازماندهی انقلاب کارگری، یک جمهوری سوسیالیستی و پیاده کردن برنامه “یک دنیای بهتر” را در قالب دیگری ادامه دهیم.

  

رويدادهاى يکسال اخير درون حزب کمونیست کارگری امرى صرفا درونى و اختلاف نظر برسر مسائل تشکيلاتى نبوده است. اختلاف اساسی ما بر سر چگونگى پاسخگویی به امر سازماندهى و رهبرى جنبش توده های مردم برای سرنگونی رژیم اسلامی، به میدان کشیدن وسیع طبقه کارگر با پرچم کمونیسم کارگری و تبديل حزب کمونيست کارگرى به حزب رهبران کمونيست طبقه کارگر است. اختلاف ما بر  سر سازماندهی و پیشروی همه جانبه امر انقلاب کارگرى و رفع موانع اين انقلاب است. اختلاف ما بر سر ساختن يک حزب تمام عیار سياسى مدرن و باز مارکسيستى است که بتواند نيروى عظيمى را بخود جذب کند و سنن و روشهاى چپ راديکال را تماما کنار بگذارد. اختلاف ما بر سر پيشروى کمونيسم کارگرى و نقد مارکسيستى در متن تحولات جاری در ايران است. اختلاف ما بر سر چگونگی تبديل حزب کمونيست کارگرى به حزب محبوب مردم و بسيج آنها به زير پرچم رهائى بخش کمونيسم کارگرى است.

  

این تلاشهاى کمونیستی با مقاومت لجوجانه رهبری حزب به بن بست رسيد. رهبری حزب فراکسيون اتحاد کمونیسم کارگری را برسمیت نشناخت. فراکسیونی که با پرچم کمونیسم منصور حکمت خط چپ رادیکال حاکم بر حزب را نقد میکرد. با انواع تبليغات زشت و ناپسند تلاش کرد هويت سياسى اعضاى فراکسيون را تخريب کند. کوچکترين حقوقى براى فراکسيون در ارگانها و نشريات حزب قائل نشد و مانع از دسترسى فراکسیون به تشکيلات شد. سياست ايزوله کردن فراکسیون را در پیش گرفت. کتبا و شفاها خواهان خروج ما از حزب شد. انتشار نظريات سياسى و مواضع کمونيستى ما را اقدام “ضد حزبى” و “حزب در حزب” ناميد. انتقادات کمونيستى ما را “مک کارتيسم” و “جنگ سردی” اعلام کرد. تشکيل فراکسيون که يک امر بديهى سنت ما بود با این سیاست که “حزب راديکال و خلاف جريان فراکسيون برنميدارد” به رسمیت شناخته نشد! عدم برسمیت شناسی فراکسیون و ایجاد فضای متشنج عملا ادامه فعالیت ما در حزب را غیر ممکن کرد.

  

در حال حاضر حزب کمونیست کارگری ظرف مناسبی برای پیشبرد اهداف و سیاستهای ما که در پلاتفرم حزب رهبر – حزب سازمانده اعلام کرده ایم، نیست. ما بر این نظریم که کمونیسم کارگری برای پیروزی نیازمند ساختن یک حزب کمونیستی – کارگری بر مبنای سیاست ها و سنن منصور حکمت است، حزبی که بتواند امر سازماندهی و رهبری جنبش طبقه کارگر و جنبش اعتراضی بخشهای هر چه وسیعتری از مردم را به پیش برد. ایجاد حزب کمونیستی رهبر، سازمانده، آن هدفی است که در مقابل ما قرار دارد و تلاش های مصرانه و قاطعانه ما را طلب میکند. ما پلاتفرم کمونیستی منصور حکمت را که در پلنوم ۱۴ مطرح کرد، راهنمای عمل مبارزه سیاسی خود قرار میدهیم.

  

ما علیرغم جدایی مان از حزب اعلام میکنیم که به فعاليت طولانى مدت خود در حزب کمونيست کارگرى ايران افتخار ميکنيم و در تمامی دستاوردهاى تاکنونى آن خود را سهیم میدانیم. ما حزب کمونيست کارگرى را عليرغم غلبه خط چپ راديکال در رهبرى آن حزبى در جنبش کمونيسم کارگرى ميدانيم و در مقابل جريانات راست و ضد کمونیست قاطعانه از آن دفاع ميکنيم. اميدواريم که پرچم کمونیستی منصور حکمت در این حزب تماما به زمین گذاشته نشود و همواره راهنماى پراتيک کمونيستى کادرها و فعالين آن باشد.

  

ما از حزب کمونیست کارگری جدا میشویم اما اعلام میکنیم که از تشتت و پراکندگی در صفوف جنبش کمونیسم کارگری بسیار متاثریم. کوشیدیم که بر این پراکندگی نیافزائیم، لیکن ادامه وضعیت این چند ماه گذشته نه برای ما میسر بود و نه به نفع منافع کمونیسم کارگری است. جدایی از حزب بمعنای گسست کامل ما با حزب نخواهد بود. امیدواریم این جدایی با تمدنی بالا و بدور از هر نوع ملاحظات سکتاریستی روبرو شود. این روش تاکنونی ما بوده است. ما به سهم خود خواهیم کوشید تا مناسبات رفیقانه کمونیستی میان ما و حزب برقرار شود. امیدواریم که رفقای حزب کمونیست کارگری نیز در همین جهت گام بردارند. ما بر این عقیده نیستیم که “هر آن کس که با ما نیست، بر ماست” و علیرغم اختلافات سیاسی به یک جنبش خود را متعلق میدانیم. در این مبارزه برای همه ما جا هست و امیدواریم که در این راه با یکدیگر همکاری نزدیک داشته باشیم. برای کنگره ششم حزب آرزوی موفقیت میکنیم. دست کلیه اعضاء و کادرهای حزب را صمیمانه میفشاریم.

  

زنده باد کمونیسم کارگری!

زنده باد منصور حکمت!

   ۱۷ مه ۲۰۰۷ – ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۶ سروش ابراهیمی، لیلا احمدی، محمود احمدی، هما ارجمند، پریناز اسدی، مهران بابائی، ویدا براتی، جلیل بهروزی، کامران پایدار، مجید پستنچی، علی جوادی، فخری جواهری، فرید حبیبیان فرد، ترانه حسینی، کامبیز خالصی مقدم، سیاوش دانشور، نسرین رمضانعلی، مجید عباسی، پروین کابلی، مریم کوشا، علی کلانتر، نیاز قائدی، سیروان قادری، علی طاهری، مهدى طاهرى٬ بهرام نظری نیا، شراره نوری، شهلا نوری، کریم نوری، فاطمه نوروزی، آذر ماجدی، سیامک مرادی، سعید مدانلو، محمد رضا مظلوم، بهزاد وثوق.